Stein heeft een conflict op zijn werk. Hij begrijpt niet goed hoe het in zo’n korte tijd zo ver heeft kunnen komen. Stein begrijpt niet waar de feedback die hij heeft gekregen vandaan komt en wat er nu eigenlijk van hem gevraagd wordt. Hij voelt zich voor de gek gehouden en reageert afwijzend en boos.

Onderzekerheid en frustratie spelen hem parten: willen ze me weg hebben? Doe ik nog wel iets goed? Ik werk zo hard en dan is het nog niet goed! En dan sturen ze ook nog een coach op me af!

In gesprek met Stein blijkt dat hij eigenlijk geen idee heeft wat zijn werkgever nu van hem verwacht. Hij is er inmiddels zo klaar mee dat het hem eigenlijk ook niet interesseert. Hij wil zich ziek melden en uit gaan kijken naar een andere baan.

We praten over het feit dat hij zo fel reageert op het gevoel afgewezen te worden en niet goed genoeg te zijn. Dit blijkt iets te zijn waar Stein ook privé regelmatig tegen aan loopt. Het gevoel niet goed genoeg bevonden te worden roept bij Stein een ‘ik zal ze eens laten zien’ reactie op waarmee hij nog meer gaat doen van wat hij al deed.

Stein komt zelf tot de conclusie dat hij hiermee aan de slag wil zodat hij het mechanisme kan veranderen en minder druk om ‘goed genoeg’ te moeten zijn ervaart.

Stein verandert alsnog van baan. Niet om het conflict te ontvluchten, maar om door een nieuwe omgeving minder getriggerd te worden tot zijn oude mechanisme. Stein heeft de situatie uitgelegd aan zijn vorige baas, ze zijn op goede voet uit elkaar gegaan.

Melissa is ontevreden over haar werksituatie. Ze doet leuk werk, maar het werkaanbod en de tijden zijn erg onregelmatig. Ze wil een carrière switch.
Melissa heeft een vlotte babbel en maakt makkelijk contact. Ze heeft echter moeite met het omzetten van haar ideeën in daden.

In gesprek kom ik er achter hoe enthousiast Melissa is over het werk wat ze wil gaan doen, daar ligt het dus niet aan dat ze de stap nog niet heeft genomen. Melissa geeft aan niet te weten waar te beginnen en hoe het aan te pakken.

Samen gaan we aan de slag. We maken een planning voor 4 weken. In de planning staan concrete acties: meteen gemaakte netwerk afspraken, informeren bij bedrijven naar de mogelijkheid om eens mee te draaien en het oppakken van cursusdagen om vaardigheden aan te leren die nuttig zijn voor de richting die Melissa op wil.

In die 4 weken gaat ‘de trein’ rijden. Melissa komt in beweging, slaat enthousiast aan het netwerken en draait op verschillende plekken mee. Ze leert mensen kennen die nuttig zijn voor haar professionele netwerk. Ze krijgt meer informatie over het werkveld en wat er speelt en wordt steeds interessanter voor de werkgever.

Uiteindelijk gaat Melissa aan de slag bij een van de bedrijven waar ze eens een dag heeft meegedraaid.

Hoe het zover gekomen is weet ze eigenlijk niet, maar ze merkte plotseling dat er wel heel veel mensen betrokken zijn bij haar gezin. Die meneer van het UWV, een maatschappelijk werker, een schoolmaatschappelijk werker, haar eigen psycholoog en nu komt Jeugdzorg daar ook nog eens bovenop. Het enige wat Sandra wil is rust en stabiliteit voor haar kinderen en zichzelf. Nu lijkt het er meer op dat ze manager is voor de verschillende hulpverleners.

Haar psycholoog adviseert haar het rustiger aan te doen. Het UWV zegt haar op zoek te gaan naar een baan en in die tussentijd vrijwilligerswerk te gaan doen. De maatschappelijk werker geeft aan haar met van alles te kunnen helpen, maar is moeilijk te bereiken. School spreekt haar zorgen uit over haar jongste kind en wil hier regelmatig met Sandra over in gesprek. Jeugdzorg is ingeschakeld en heeft een afspraak met Sandra gemaakt om “de situatie te beoordelen”.

De eerste gesprekken zijn gericht op het in kaart brengen van de verschillende, problemen, hulpverleners en wat ze van Sandra vragen. Door gebruik te maken van de methode ‘levenswiel’ ontstaat er een schema waarin de verschillende problemen, successen, wensen en hulpverleners een plekje krijgen. Door het schema krijgt Sandra overzicht en kan ze prioriteiten stellen.

De volgende stap is een vergadering met alle hulpverleners waarin Sandra haar schema laat zien. De hulpverleners krijgen inzicht in het complete plaatje waar Sandra mee dealt en in de hoeveelheid betrokken personen. Sandra heeft de touwtjes in handen en de hulpverleners brainstormen met haar mee over een oplossing. Met de gekregen tips trekt Sandra haar plan. Ze communiceert dit zelf met de betrokken hulpverleners.

Inmiddels weet iedereen waar hij/zij aan toe is. Er zijn afspraken gemaakt over wie waar advies over mag geven om te voorkomen dat er tegenstrijdige adviezen ontstaan. Ook is er besloten dat de maatschappelijk werker zich terugtrekt en school 1 contactpersoon afspreekt. Sandra heeft weer regie over haar eigen leven en kan nu daadwerkelijk gebruik maken van wat de hulpverlening haar te bieden heeft.